وقتی که من مردم بر روی تابوتم پارچۀ سیاه رنگی بکشید که

همه بدونن سیاه بخت از دنیا رفتم ، دستهایم را باز بگذارید که

همه بدونن دست خالی از دنیا رفتم ، چشم هایم را باز بگذارید

که همه  بدونن چشم  انتظار از دنیا رفتم ، تکه  یخی  بر روی

تابوتم بگزارید که به جای مادرم برایم اشک بریزد و به مادرم

بگویید  گل سرخ بر سر مزارم  نیاورد چون  گلی  در سینه ام

دارم که هنوز پرپر نشده است0

صبوری 

 امون بده    

 ای وطن    

مریم حیدرزاده 

آهای خشگل عاشق   

ما  که  رفتیم  ولی  یادت  باشه  دیوونه    بودیم

واسه تو یه عمر اسیر ، تو کنج این خونه  بودیم

ما که رفتیم تو بمون با هر کی که دوسش  داری

با اونی که پنهونی  سر روی شونش   می ذاری

ما   که  رفتیم   ولی   این  رسم  وفا داری   نبود

قصۀ  چشمای  تو   واسه   ما   تکراری     نبود

ما که رفتیم  ولی خوب  موندی  سر قول و  قرار

خوب    رها    کردی   دستامو  تو   اول    بهار

ما  که  رفتیم حالا تو  می مونی   و  عشق  جدید

میدونم  چند  روز  دیگه   می شنوم   جدا   شدید

ما  که   رفتیم  ولی  مزد  دستای   ما  این    بود

دل   ما  لایق   این   که   بندازیش  زمین   نبود

ما  که  رفتیم ولی چشم  توعجب  نگاهی  داشت

جمله های   پر عشق  تو چه وعده هایی   داشت

ما  که  رفتیم   ولیکن   قدر  تو  دونسته   بودیم

بیشترم   خواسته   بودیم   ولی  نتونسته   بودیم

ما  که  رفتیم  تو  برو  دل  بده   دست   دیگری

به  قول   حافظ  ما  هم   داریم   یه  یار  سفری

ما  که   رفتیم   تو  بشین   زیر  نگاه    عاشقش

آرزوم     اینه     فقط     تلف    نشه     دقایقش

ما  که  رفتیم   تو   برو   دنبال   طالع   خودت

ببینم   که    سال  دیگه  ،  کی   میاد   تولدت ؟

ما  که  رفتیم  تو بمون با  اون که از راه  اومده

اون  که  با  اومدنش  خنجر  به   قلب  من زده

ما  که  رفتیم  دل  ندیم  دیگه   به  عشق کاغذی

لااقل   می اومدی   پیشم  ،    واسه  خداحافظی

************************

حالا  که  عادتم   دادی   به    غصه های    شاعری

زیر  قرارت  زدی  و  میگی   دلت  می خواد  بری

حالا  که   دیگه   دلمو   نمی   دمش   دست    کسی

می خوای  بری  یه جا  دیگه  به  آرزوهات  برسی

حالا  که   مردم   دیگه   قصۀ   ما   رو    می دونن

دلت    میخواد    بقیۀ    قصه   رو   هرگز   نخونن

حالا  که  من  تنها   شدم  با  عطر  اون  بوتۀ  یاس

ازجون چشمام چی می خوای دوسِت دارم یا التماس؟

حالا  که  من   به  خاطرت   قید   سفرها مو   زدم

تو  تازه  یادت  افتاده   که  حیفی   چون  خیلی  بدم

حالا  که   لحظه های  من  به  خاطرت   هدر  شدن

بهونه های   رفتن   و   می ذاریشون   تقصیر   من

حالا  که  از راه  رسیده   یکی  با  چشمای  درشت

بگو کی بود بهم می گفت چشمای نازت  منو  کشت؟

حالا  که   پاییزم   می خواد   بشینه    پشت   پنجره

بهتره  هر  کی   نمی خواد   بمونه  خیلی  زود  بره

حالا  که    فال    حافظم    نکرده    دیگه     معجزه

بهتره    با زنده     بشه    دلم    تو    این     مبارزه

حالا  که   شرجیه   هوا    تو   آسمون     سرنوشت

حالا  که   دیگه   نمی شه  با  همدیگه  بریم   بهشت

حالا  که   ثابت   شده   تو  نموندی   پای   وعده ها

برو  منم   می گذرم    از   کرده ها    و   نکرده ها

اما بدون اگه  یه روز خوردی  به یک صخره   سرد

هرکاری دوست  داری بکن  ولی  پیش من  بر نگرد

**************************

حیف  لحظه های  خوبی  که  برای   تو  گذاشتم

حیف غصه ای که خوردم، چون ازت خبرنداشتم

حیف  اون  روزا  که  کلی  ناز  چشماتو  کشیدم

حیف  شوقی  که  تو  گفتی  داری  اما من  ندیدم

حیف  حرفای   قشنگی   که   برای   تو   نوشتم

حیف  رویام  که  واسه  تو از  قشنگیاش  گذشتم

حیف  شبها  که  نشستم   با  خیالت   زیر مهتاب

حیف  وقتی که تلف شد واسه دیدن تو،  تو خواب

حیف  باوفایی  من  ،  حیف   عشق   و   اعتمادم

حیف  اون دسته گلی  که ، توی  پاییز به  تو دادم

حیف  فرصت های  نقرم ، حیف عمرم  و دقیقه م

حیف هرچی به تو گفتم،راس راسی حیف سلیقه م

حیف  اشکایی   که  ریختم   واسه  تو   دم  سپیده

حیف  احساس  طلائیم ، حیف  این عشق  و عقیده

حیف  شادیم  توی  روزی که می گن  تولدت  بود

حیف  عاشقیم   که  گفتی  اولش  کار  خودت  بود

حیف  جمعه های  دلگیر،  حیف  شنبه های رنگی

حیف  اون روز که نوشتم ، چشای به  این قشنگی

حیف  فکرایی   که   کردم   واسه   جستن   بهونه

حیف  عشقی  که  کسی  نیس  حالا قدر شو  بدونه

حیف  اون  همه  قسم ها  که  به  اسم  تو  نخوردم

حیف  نازی  که  کشیدم  چون  که  طاقت  نیاوردم

حیف  اون  کسی  که  دائم  عاشقم  بود  توی رویا

حیف  که  تو از راه رسیدی اون و دادمش به دریا

حیف  چیزی  که  ندارم  ، حیف ذوقی  که  نکردی

حیف  گرمیای   دستم  ،  که  سپردمش  به  سردی

حیف  قلبم  که  یه  روزی  دادمش   دستت   امانت

حیف  اعتماد   اون   روز  ،  حیف   واژۀ   امانت

حیف  اون  همه  دعاهام  ،   واسۀ   تو   شب   یلدا

حیف  اون چیزی که گم شد ،  دیگه ام نمی شه  پیدا

حیف  اون  شبی  که  گفتم   پیش   تو  کمه   ستاره

حیف  اون  حرفا  که  گفتی  ،  گفتم  اشکالی  نداره

حیف  چَشمایی   که  گفتم   به  تو  با   لبای  خندون

حیف  آرزوی   دیدار ،  با   تو  بودن  زیر  بارون

حیف  هر چی  که  سپردم ، حیف  هر چی که  نبود

حیف  تکلیفم   بیا  و  روشنش  کن   تو   به  زودی

**************************

تو بیرون می روی از خانه ات به  قصد هر  کاری

و  شب   هم   ادعا   که   عاشقانه   دوستم    داری

نمی دانم   چه    دردی   به   سراغت    آمده    اما

امان  از  بی کسی   در  لحظه های   تلخ    بیماری

پشیمانم     پذیرفتم    که    مهمانت     شوم      اما

نمی خواهم    که  هرگز   بشکنم   رسم    وفاداری

همیشه    آرزویم   در  تمام   لحظه  ها    این   بود

که  عشق  ما   نگردد  رنگ   بازی های   تکراری

ولی  افسوس  این  یک  آرزویم  هم  ز دستم   رفت

تحمّل  می کنم   تنها   تو   را   از   روی   ناچاری

تمام  رازهایم   را  به   تو  گفتم   ولی  صد   حیف

چه  می دانم  تو  کاش  این  راز هایم  را  نگهداری

چقدر  از  دیگران   طعنه   شنیدم    با    توام    اما

نتیجه  هیچ   بود  ا ز  این  همه  عشق  و   فداکاری

خم  کوچه  همان  خم   مانده   و  جاده   همان  جاده

تمام  روزها   گر یه  همه   شب ها   پر  از  زاری

چه کردی تو برای من به جز یک  مشت حرف زرد

که   سنگین  است   روی  شانۀ  من  همچنان  باری

خداحافظ   نه   با   تو  ،  با  همه   تا    آخر  عمرم

تو یک هدیه  به من دادی  که  نامش  هست  بیزاری

**************************